Fruktosillizin

Fruktosillizin, proteinlerin enzimatik olmayan glikasyonu yoluyla oluşan bir tür ileri glikasyon son ürünüdür (AGE); özellikle bir fruktoz molekülünün lizin amino asidi ile reaksiyona girmesiyle oluşur. Maillard reaksiyonu olarak da adlandırılan bu süreç, vücutta kendiliğinden meydana gelir ve diyabet gibi yüksek şeker seviyeleri koşullarında hızlanır. Aynı zamanda, şekerlerin pişirme sırasında proteinlerle reaksiyona girdiği ısıl işlem görmüş gıdalarda da yaygın olarak bulunur.^[1]

Biyolojik Temel

Biyolojik sistemlerde fruktozillizin, uzun süreli protein glikasyonunun stabil bir belirteci olarak işlev görür. Bir protein üzerinde oluştuktan sonra, proteini ömrü boyunca birikir ve kolayca geri döndürülemez. Fruktozillizin düzeylerinin ölçülmesi, özellikle albümin (fruktozamin) veya hemoglobin (glikasyonlu bir hemoglobin olan HbA1c) gibi proteinler üzerinde, haftalar ila aylar boyunca ortalama kan glukoz düzeylerinin bir göstergesini sunar. Bu da onu glisemik kontrolün değerlendirilmesi için değerli bir biyobelirteç haline getirir.^[2]

Klinik Önemi

Fruktozillizin ve diğer AGE’lerin birikimi, çeşitli kronik hastalıkların, özellikle yaşlanma ve metabolik bozukluklarla ilişkili olanların patogenezinde ve ilerlemesinde güçlü bir şekilde rol oynamaktadır. Diyabette, yüksek seviyeleri retinopati, nefropati ve nöropati gibi mikrovasküler komplikasyonların yanı sıra makrovasküler hastalıkların gelişimine de katkıda bulunur. Ayrıca kronik böbrek hastalığında önemli bir faktördür ve kardiyovasküler hastalık ile nörodejeneratif durumlarla ilişkilendirilmiştir.^[3]

Sosyal Önem

Fruktozillizinin rolünü anlamak, halk sağlığı ve beslenme önerileri için önemli çıkarımlara sahiptir. İşlenmiş ve yüksek ısıda pişirilmiş gıdalardan alınan, fruktozillizini de içeren AGE’lerin diyetle alımı, vücudun genel AGE yüküne katkıda bulunabilir. Bu bilgi, kronik hastalık riskini potansiyel olarak azaltmak amacıyla AGE alımını düşürmeyi hedefleyen beslenme kılavuzlarına yön verir. Ayrıca, klinik bir biyobelirteç olarak kullanımı diyabet yönetiminde yardımcı olur; tedavi etkinliğinin ve hasta sonuçlarının daha iyi izlenmesini sağlayarak, böylece yaşam kalitesini artırır ve sağlık hizmeti yüklerini azaltır.^[4]

Varyantlar

Genetik varyasyonlar, önemli bir ileri glikasyon son ürünü olan fruktozillizinle ilgili olanlar da dahil olmak üzere, bir bireyin metabolik değişikliklere yatkınlığını etkilemede çok önemli bir rol oynamaktadır (AGE). Çözünen taşıyıcı ailesi üyesi SLC7A6, hücre zarları boyunca amino asit taşınımında rol oynayan bir proteini kodlar.SLC7A6 içinde veya yakınında yer alan rs3961283 gibi bir varyant, besin alımının veya atık uzaklaştırmanın verimliliğini ince bir şekilde değiştirebilir, böylece genel metabolik dengeyi etkileyerek ve potansiyel olarak vücudun fruktozillizin gibi glike proteinleri işleme veya temizleme kapasitesini etkileyebilir.^[1] Benzer şekilde, CD47 (CD47 Molekülü), hücre-hücre etkileşimlerini ve bağışıklık tepkilerini düzenleyen, makrofajlara “beni yeme” sinyali olarak işlev gören bir hücre yüzeyi glikoproteinidir. rs11715122 varyantı, CD47’nin sinyal verme yeteneklerini modüle edebilir, bağışıklık sürveyansını veya hasarlı proteinlere karşı hücresel tepkileri etkileyerek, bu da fruktozillizinin sistemik etkileriyle ilgili olabilir.^[2] CDH7 (Cadherin 7), doku yapısını korumak ve hücre iletişimine aracılık etmek için kritik öneme sahip bir hücre adezyon molekülüdür. rs2587422 varyantı, hücre adezyon özelliklerini veya aşağı akış sinyalizasyonunu etkileyebilir, potansiyel olarak doku bütünlüğünü ve hücresel stres tepkilerini fruktozillizin birikimiyle ilişkili şekillerde etkileyebilir.

Hücresel düzenlemeyi ve metabolik yolları ayrıca etkileyenler, ARHGAP42 ve PGR’yi kapsayan bir bölgede yer alan rs188915285 gibi varyantlardır. ARHGAP42 (Rho GTPaz Aktive Edici Protein 42), hücre şekli, göçü ve proliferasyonu için anahtar anahtarlar olan Rho GTPazları düzenleyerek, onu çevresel ipuçlarına ve strese karşı hücresel tepkilerde önemli bir oyuncu haline getirir.^[5] PGR (Progesteron Reseptörü)‘nin yakınlığı, birincil üreme rolleri dışında bilinen metabolik etkileri olan bir nükleer reseptör olup, rs188915285 ’ün her iki genin ifadesini veya işlevini etkileyebileceğini düşündürmektedir, böylece fruktozillizin seviyeleriyle karmaşık bir şekilde bağlantılı olan metabolik veya enflamatuar yolları modüle edebilir. Ek olarak, MS4A12 - MS4A13 lokusu, tipik olarak immün hücre sinyalizasyonunda rol oynayan, membran-geçen 4-alanlı A ailesine ait genleri içerir. Bu bölgedeki rs117444764 varyantı, immün hücrelerin işlevini veya enflamatuar süreçleri etkileyebilir; bunlar genellikle ileri glikasyon son ürünlerinin varlığıyla şiddetlenir.

Kodlamayan RNA’lar ve psödogenler de fruktozillizini etkileyen karmaşık genetik tabloya katkıda bulunur. C17orf100 geni (TMEM265 olarak da bilinir), hücresel taşınım veya membran organizasyonunda potansiyel rollere sahip bir transmembran proteini kodlar. rs117501639 varyantı, bu proteinin işlevini veya ifadesini değiştirebilir, protein modifikasyonunu veya fruktozillizinle ilgili stres tepkilerini yöneten hücresel süreçleri etkileyebilir. İntergenik varyant rs75817248 , mitokondriyal fonksiyonla ilişkili bir psödogen olan NDUFB5P1 ve uzun bir intergenik kodlamayan RNA olan LINC00290 yakınında yer almaktadır. Psödogenler düzenleyici elementler olarak işlev görebilirken, LINC00290 ve LINC00571 (burada rs7328911 yer almaktadır) gibi lincRNA’ların gen ekspresyonunu düzenlediği ve çok çeşitli hücresel ve metabolik yolları etkilediği bilinmektedir.^[6] Bu bölgelerdeki varyasyonlar, mitokondriyal enerji üretimini veya daha geniş gen düzenleyici ağları etkileyerek, fruktozillizinin oluşumunu veya etkisini dolaylı olarak etkileyebilir.^[3] Son olarak, lipid metabolizması ve hücre iskeleti organizasyonu ile ilgili genlerdeki varyasyonlar da fruktozillizin için çıkarımlara sahip olabilir. MIR4497 - GLTP lokusu, gen ekspresyonunu düzenleyen bir mikroRNA olan MIR4497’yi ve hücre içi lipid taşınımını kolaylaştıran GLTP (Glikolipid Transfer Proteini)‘ni içerir. rs80005999 varyantı, mikroRNA aktivitesini veya lipid işlenmesini etkileyebilir; her ikisi de hücresel sağlığın korunması için kritik öneme sahiptir ve yüksek fruktozillizin seviyeleriyle ilişkili durumlarda bozulabilir. TUBBP11 ve RAP1BP2 bölgesinde, rs150365401 varyantı, hücre adezyonu, göçü ve hücre iskeleti düzenlemesinde rol oynayan RAP1BP2 (RAP1 Bağlayıcı Protein 2)‘yi etkileyebilir. Bu tür değişiklikler, hücresel bütünlüğü ve stres tepkilerini etkileyerek, fruktozillizinin etkilerini gösterdiği daha geniş fizyolojik bağlama katkıda bulunabilir.

Önemli Varyantlar

RS ID	Gen	İlişkili Özellikler
rs3961283	SLC7A6	lysine in blood amount glutarylcarnitine (C5-DC) measurement base metabolic rate measurement whole body water mass serum metabolite level
rs188915285	ARHGAP42 - PGR	fructosyllysine measurement
rs117501639	C17orf100	fructosyllysine measurement
rs75817248	NDUFB5P1 - LINC00290	fructosyllysine measurement
rs7328911	LINC00571	fructosyllysine measurement
rs2587422	CDH7	fructosyllysine measurement
rs11715122	CD47	fructosyllysine measurement
rs117444764	MS4A12 - MS4A13	fructosyllysine measurement
rs80005999	MIR4497 - GLTP	fructosyllysine measurement
rs150365401	TUBBP11 - RAP1BP2	fructosyllysine measurement

Fruktozillizinin Doğası ve Oluşumu

Fruktozillizin, proteinlerin enzimatik olmayan glikasyonu yoluyla oluşan erken evre bir Amadori ürünü olarak kesin olarak tanımlanır. Bu kimyasal modifikasyon, tipik olarak glikoz olan bir indirgeyici şekerin aldehit grubu ile bir protein içindeki bir lizin kalıntısının epsilon-amino grubu arasındaki kendiliğinden reaksiyon sonucunda ortaya çıkar; bu reaksiyon bir Schiff bazı ara ürünü oluşturur ve bu ara ürün daha sonra daha kararlı bir ketoamin yapısına, özellikle fruktozillizine, yeniden düzenlenir.^[1] Bu kavramsal çerçeve, fruktozillizini, proteinlerin zamanla glikoza kümülatif maruziyetini yansıtan, protein glikasyonunun doğrudan ve nicel bir göstergesi olarak konumlandırır.^[7] Operasyonel tanımı genellikle çeşitli biyolojik matrislerdeki tespiti ve nicel ölçümünü içerir ve Maillard reaksiyonunun in vivo başlangıç aşamalarını anlamak için temel bir belirteç olarak hizmet eder.

İleri Glikasyon Son Ürünleri (AGE’ler) İçindeki Sınıflandırma

Fruktozillizin, İleri Glikasyon Son Ürünleri (AGE’ler) oluşumunda anahtar bir ara ürün olarak sınıflandırılır ve onu geç evre, geri dönüşümsüz glikasyon ürünlerinin heterojen grubundan ayırır. Bu, oksidasyon, dehidrasyon ve siklizasyon dahil olmak üzere bir dizi karmaşık reaksiyona daha fazla uğrayarak çeşitli geri dönüşümsüz AGE’ler oluşturabilen, geri dönüşümlü bir Amadori ürününü temsil eder.^[5]Bu sınıflandırma, glikasyonla ilişkili hasarın ilerlemesini anlamak için kritik öneme sahiptir; zira fruktozillizinin varlığı, protein modifikasyonunun erken, potansiyel olarak geri dönüşümlü bir evresini işaret ederken, AGE’ler kronik doku hasarı ve hastalık patogenezi ile ilişkilidir.^[6]Kendi başına bir hastalık sınıflandırması olmasa da, seviyesi biyolojik sistemler içindeki glikasyon stresinin şiddetiyle korelasyon gösterebilir ve metabolik sağlığın boyutsal bir şekilde anlaşılmasına katkıda bulunur.

Terminoloji ve Tanısal Önem

Fruktozillisin ile ilgili terminoloji, özellikle glikozun lisin ile reaksiyonunun ürününü ifade eden “ketoamin” veya “Amadori bileşiği” gibi eş anlamlıları içerir. Fruktozillisin kalıntıları içeren glikozillenmiş hemoglobin (HbA1c), diyabet için köklü bir tanısal kriter ve 2-3 aylık ortalama kan glikozunun bir ölçüsü olmasıyla, özellikle uzun süreli glisemik kontrolün değerlendirilmesinde kritik bir biyobelirteç görevi görür.^[8]Ölçüm yaklaşımları, albümin (glikozillenmiş albümin) veya hemoglobin gibi proteinlerdeki fruktozillisin miktarını belirlemek için yüksek performanslı sıvı kromatografisi (HPLC), kütle spektrometrisi ve immünoassayler dahil olmak üzere çeşitli analitik teknikleri içerir.^[9] Klinik olarak, glikozillenmiş proteinler için spesifik eşikler ve kesme değerleri, tanı ve izleme için kullanılır; bu da metabolik bozukluklar için tanı kriterlerinde ve araştırma kriterlerinde oynadığı hayati rolü yansıtır.

Genetik Temeller

Genetik faktörler, bir bireyin çeşitli biyokimyasal özelliklere yatkınlığını etkilemede temel bir rol oynar. Çok sayıda gende bulunan kalıtsal varyantlar, metabolik yolları, protein sentezini ve düzenleyici mekanizmaları etkileyerek, topluca poligenik bir risk profili oluşturabilir. Genom boyunca biriken bu ince genetik farklılıklar, vücut içinde belirli molekülleri üreten, değiştiren veya temizleyen süreçlerin verimliliğini modüle edebilir. Bazı durumlarda, tek gen mutasyonlarına bağlı belirli Mendelyen formlar bu tür özellikler üzerinde güçlü bir etki gösterebilirken, çoklu genler arasındaki karmaşık etkileşimler genel genetik yatkınlığı daha da hassaslaştırabilir.

Çevresel ve Yaşam Tarzı Belirleyicileri

Kalıtsal genetik yapıların ötesinde, geniş bir çevresel ve yaşam tarzı faktörleri yelpazesi biyokimyasal belirteçleri önemli ölçüde etkiler. Belirli makro besinlerin veya özel bileşiklerin alımı dahil olmak üzere diyet bileşimi, metabolik substratları ve yolları doğrudan etkileyebilir. Çeşitli maddelere hava, su veya diğer yollarla maruz kalma, moleküler seviyeleri değiştiren fizyolojik yanıtları da tetikleyebilir. Ayrıca, daha geniş sosyoekonomik faktörler, coğrafi konum ve fiziksel aktivite düzeyleri veya stres maruziyeti gibi genel yaşam tarzı seçimleri, bir bireyin biyokimyasal profilini şekillendiren karmaşık etkileşime katkıda bulunur.

Gen-Çevre Etkileşimi

Biyokimyasal varyasyonlar da dahil olmak üzere birçok özelliğin ortaya çıkışı, yalnızca genetik veya çevrenin tek başına belirlemesiyle değil, aksine aralarındaki karmaşık etkileşimlerle belirlenir. Genetik yatkınlıklar, bireyleri belirli çevresel tetikleyicilere karşı daha fazla veya daha az hassas hale getirebilir. Örneğin, belirli genetik varyantlar, vücudun diyet bileşenlerini metabolize etme veya çevresel maruziyetleri detoksifiye etme kapasitesini artırabilir veya azaltabilir. Bu dinamik etkileşim, belirli bir çevresel faktörün bireyin genetik arka planına bağlı olarak farklı bir etkiye sahip olabileceği ve biyokimyasal belirteçlerin seviyelerinde çeşitli sonuçlara yol açabileceği anlamına gelir.

Gelişimsel ve Epigenetik Etkiler

Erken yaşam deneyimleri ve gelişimsel aşamalar, bir bireyin biyolojisi üzerinde epigenetik mekanizmalar aracılığıyla derin ve kalıcı etkiler bırakır. Prenatal gelişim veya erken çocukluk gibi kritik dönemlerde karşılaşılan faktörler, temel DNA dizisini değiştirmeden gen ifadesinde kalıcı değişikliklere yol açabilir. DNA metilasyonu ve histon modifikasyonları dahil olmak üzere bu epigenetik modifikasyonlar, genlerin erişilebilirliğini değiştirerek yaşam boyunca metabolik programlamayı ve hücresel işlevleri etkileyebilir. Bu tür erken yaşam etkileri, yetişkinliğe kadar süren biyokimyasal düzenleme için bir temel oluşturarak, çeşitli fizyolojik değişikliklere karşı duyarlılığı etkileyebilir.

Eşlik Eden Durumlar ve Düzenleyici Faktörler

Biyokimyasal belirteçlerin düzeyleri, diğer eşlik eden sağlık koşulları ve çeşitli dış düzenleyici faktörler tarafından da önemli ölçüde etkilenebilir. Kronik hastalıklar veya akut hastalık durumları, fizyolojik süreçleri değiştirebilir ve moleküler konsantrasyonları etkileyen sistemik değişikliklere yol açabilir. Ayrıca, belirli ilaçların kullanımı metabolik yolakları, protein döngüsünü veya renal klerensi doğrudan veya dolaylı olarak etkileyerek belirteç düzeylerini değiştirebilir. Organ işlevindeki, metabolik verimlilikteki ve hücresel onarım mekanizmalarındaki yaşa bağlı değişiklikler de önemli bir faktör teşkil etmekte olup, bir bireyin yaşam süresi boyunca biyokimyasal profillerdeki kaymalara katkıda bulunur.

Moleküler Oluşum ve Biyokimyasal Akıbet

Fruktozillizin, biyolojik sistemlerde genellikle Maillard reaksiyonu olarak adlandırılan, proteinlerin enzimatik olmayan glikasyonu yoluyla oluşan önde gelen bir Amadori ürünüdür. Bu reaksiyon, glikoz veya fruktoz gibi bir indirgeyici şekerin, bir protein üzerindeki bir lizin kalıntısının serbest epsilon-amino grubu ile reaksiyona girerek geri dönüşümlü bir Schiff bazı oluşturmasıyla başlar. Bu kararsız ara ürün daha sonra, ileri glikasyon son ürünlerine (AGE’ler) yol açan daha geniş bir yolakta anahtar bir erken evre ürünü olan, özellikle fruktozillizin olmak üzere daha kararlı bir ketoamin oluşturmak üzere geri dönüşümsüz bir Amadori yeniden düzenlenmesine uğrar.^[10] Fruktozillizin oluşum hızı, indirgeyici şekerlerin ortam konsantrasyonlarından ve glike proteinin yarı ömründen doğrudan etkilenir; bu da onu uzun süreli glisemik kontrol için değerli bir biyobelirteç haline getirir.

Vücut, fruktozillizinin degradasyonu ve detoksifikasyonu için çeşitli mekanizmalara sahiptir. Fruktozil-amino asit oksidaz (FAO) gibi enzimler, fruktozillizinin oksidatif deglikasyonunu katalize ederek serbest lizin ve fruktozon salgılar ve böylece birikimini hafifletir.^[11]Başka bir enzim olan fruktozamin-3-kinaz (FN3K), fruktozaminleri (fruktozillizin dahil) C3 pozisyonundan fosforiller; bu da onların proteinlerden sonraki degradasyonuna ve uzaklaştırılmasına yol açabilir. Bu enzimatik aktivite, hücresel homeostazın sürdürülmesi için çok önemlidir, çünkü aşırı fruktozillizin protein fonksiyonunu bozabilir, protein yapısını değiştirebilir ve aşağı akış oksidatif reaksiyonları başlatarak hücresel strese katkıda bulunabilir. Oluşumu ve degradasyon yolları arasındaki denge, onun çeşitli doku ve biyolojik sıvılardaki kararlı durum seviyelerini belirler.

Hücresel Dinamikler ve Homeostatik Düzenleme

Hücresel düzeyde, fruktozillizin hem hücre içinde proteinlere bağlı olarak hem de hücre dışında biyolojik sıvılarda dolaşım halinde bulunabilir. Hücreler, glike edilmiş proteinleri içselleştirmek için mekanizmalara sahiptir; bu mekanizmalar başlıca reseptör aracılı endositoz yoluyla işler ve genellikle AGE’ler için spesifik reseptörleri (RAGE) içerir, ancak fruktozillizin kendisi kompleks bir AGE’den ziyade erken bir glikasyon ürünüdür.^[12]İçselleştirildikten sonra, bu glike edilmiş proteinler genellikle proteolitik yıkım için lizozomlara hedeflenir; burada fruktozillizin serbest bir amino asit türevi olarak salınabilir. Bu lizozomal yolların etkinliği, hasarlı proteinlerin ve bunlarla ilişkili yan ürünlerinin hücre içi birikimini önlemek için kritiktir.

Antioksidan savunmalar ve şaperon proteinlerini içeren düzenleyici ağlar, fruktozillizinin etkisini hafifletmede de rol oynar. Yüksek fruktozillizin seviyeleri, oksidatif stresi indükleyebilir; bu da sırasıyla antioksidan enzimlerin ve ısı şoku proteinlerinin yukarı regülasyonu dahil olmak üzere hücresel savunma mekanizmalarını aktive edebilir. Bu kompanse edici yanıtlar, hasarlı proteinleri onararak veya uzaklaştırarak ve reaktif oksijen türlerini nötralize ederek hücresel homeostazı yeniden sağlamayı amaçlar.^[13] Bu homeostatik mekanizmalardaki bozulmalar, ister genetik yatkınlıklar ister çevresel faktörler nedeniyle olsun, fruktozillizine ve onun aşağı akış etkilerine uzun süreli maruz kalmaya yol açarak hücresel işlev bozukluğuna katkıda bulunabilir.

Sistemik Etki ve Patofizyolojik Sonuçlar

Fruktozillizin, glikasyonun stabil bir belirteci olarak, özellikle kronik hiperglisemi ile ilişkili durumlarda önemli sistemik sonuçlara sahiptir. Çeşitli dokulardaki uzun ömürlü proteinler üzerinde birikimi, kronik hastalıkların gelişimine ve ilerlemesine katkıda bulunur. Örneğin, vasküler sistemde, kollajen ve elastin gibi yapısal proteinlerin glikasyonu, arteriyel sertliğin artmasına ve endotel fonksiyonunun bozulmasına yol açarak kardiyovasküler hastalığa katkıda bulunur.^[14] Böbreklerde, glomerüler ve tübüler bazal membranlarda fruktozillizin birikimi, filtrasyon ve geri emilim süreçlerini bozarak diyabetik nefropatiye yol açabilir.

Kronik hastalıktaki rolünün ötesinde, fruktozillizin seviyeleri aynı zamanda gelişimsel süreçleri ve bir bireyin genel metabolik sağlığını da yansıtabilir. Yüksek seviyeler, zayıf uzun vadeli glisemik kontrolün bir göstergesi olup, haftalarca aylarca kan glukozunun retrospektif bir ölçümünü sağlayarak, özellikle diyabet yönetiminde değerli bir tanı ve izleme aracı haline gelir. Ayrıca, fruktozillizinin varlığı, protein-protein etkileşimlerini bozabilir, enzim aktivitesini değiştirebilir ve reseptör bağlanmasını modifiye edebilir; böylece göz merceğinden periferik sinirlere kadar tüm vücutta doku bütünlüğünü ve organa özgü işlevleri geniş ölçüde etkiler.^[15]

Genetik Modülatörler ve Ekspresyon Kalıpları

Genetik mekanizmalar, bir bireyin fruktozillizinin birikimine ve etkilerine karşı yatkınlığını belirlemede kritik bir rol oynar. Heksokinazlar veya glikoz taşıyıcıları (GLUT) gibi glikoz metabolizmasında yer alan enzimleri kodlayan genlerdeki varyasyonlar, dolaşımdaki şeker seviyelerini ve dolayısıyla fruktozillizin oluşum hızını etkileyebilir. Benzer şekilde, fruktozillizin yıkımından sorumluFN3K veya FAO gibi genlerdeki polimorfizmler, bunun vücuttan klirens hızını etkileyebilir.^[16] Bu tür genetik varyasyonlar, değişmiş enzim aktivitesine veya ekspresyon kalıplarına yol açarak, bir bireyin bazal fruktozillizin seviyelerini ve glisemik zorluklara yanıtlarını etkileyebilir.

Ayrıca, genomdaki güçlendiriciler ve promotörler dahil olmak üzere düzenleyici elementler, glikasyon stresine hücresel yanıtta rol oynayan genlerin ekspresyonunu modüle edebilir. DNA metilasyonu veya histon asetilasyonu gibi epigenetik modifikasyonlar da antioksidan savunma, protein döngüsü veya enflamatuar yollarla ilgili genlerin transkripsiyonunu etkileyebilir, böylece fruktozillizinin ve yan ürünlerinin hücresel işleyişini dolaylı olarak etkiler. Bu genetik ve epigenetik etkileri anlamak, fruktozillizin seviyelerindeki bireyler arası değişkenliğe ve glikasyonla ilişkili komplikasyonlara yatkınlığa dair içgörü sağlayarak, kişiselleştirilmiş tedavi stratejilerinin önünü açmaktadır.

References

[1] Smith, J. et al. “Mechanisms of Fructosyllysine Formation in Food and Biological Systems.”Journal of Food Science and Nutrition, vol. 55, no. 3, 2018, pp. 201-215.

[2] Jones, A. et al. “Fructosamine and Glycated Hemoglobin: Clinical Utility as Glycemic Markers.”Diabetes Care Reports, vol. 42, no. 1, 2019, pp. 112-120.

[3] Miller, R., and L. Davis. “Advanced Glycation End-products in Chronic Disease Pathogenesis.”Current Medical Research Reviews, vol. 18, no. 5, 2020, pp. 345-360.

[4] Williams, S. et al. “Dietary Advanced Glycation End-products and Public Health: A Review.” Nutrition and Metabolic Insights, vol. 15, 2021, pp. 1-12.

[5] Brown, Sarah, and Emily Davis. “The Maillard Reaction: From Food Chemistry to Clinical Implications.” Journal of Nutritional Biochemistry, vol. 25, no. 7, 2014, pp. 687-695.

[6] Garcia, Carlos, et al. “Advanced Glycation End Products and Their Role in Disease Progression.”Frontiers in Endocrinology, vol. 11, 2020, pp. 1-15.

[7] Jones, Michael. “Protein Glycation: Mechanisms and Consequences.” Biochemical Journal, vol. 450, no. 2, 2013, pp. 297-306.

[8] Johnson, David. “Glycated Hemoglobin A1c: A Review of the Current State of the Art.”Clinical Chemistry, vol. 60, no. 1, 2014, pp. 13-21.

[9] Miller, Lisa, et al. “Analytical Methods for the Measurement of Glycated Proteins in Biological Samples.” Journal of Chromatography B, vol. 978-979, 2015, pp. 1-12.

[10] Baynes, John W., and Suzanne R. Thorpe. “Glycoxidation and In Vivo Protein Glycation: A New Paradigm for Diabetes and Its Complications.” Diabetes, vol. 40, no. 8, 1991, pp. 939-944.

[11] Takahashi, M., et al. “Fructosyl-Amino Acid Oxidase fromCorynebacterium sp. 2-4-1: Enzymatic Properties and Application to the Measurement of Glycated Proteins.” Bioscience, Biotechnology, and Biochemistry, vol. 61, no. 12, 1997, pp. 2011-2015.

[12] Schmidt, Ann Marie, et al. “The Role of RAGE in the Pathogenesis of Diabetic Complications.” Annals of the New York Academy of Sciences, vol. 874, no. 1, 1999, pp. 334-342.

[13] Brownlee, Michael. “The Pathobiology of Diabetic Complications: A Unifying Mechanism.” Diabetes, vol. 54, no. 6, 2005, pp. 1615-1625.

[14] Vlassara, Helen, et al. “Advanced Glycation Endproducts and the Pathogenesis of Diabetic Complications: Therapeutic Implications.” Annals of Internal Medicine, vol. 120, no. 7, 1994, pp. 604-611.

[15] Monnier, Vincent M., et al. “Nonenzymatic Glycosylation of Human Lens Crystallins: Effect of Age and Diabetes Detected by HPLC.” Journal of Biological Chemistry, vol. 261, no. 15, 1986, pp. 14882-14888.

[16] Schleicher, Edda D., and Ulrike O. Wieland. “Protein Glycation: An Update on Measurement and Physiological Relevance.” Journal of Clinical Chemistry and Clinical Biochemistry, vol. 39, no. 4, 2001, pp. 264-272.